Sn. Haşmet Babaoğlu’nun “Uykusuzluk” Yazısı Üzerine… Bu da benim “Uyku”suzluğum…

Sn. Haşmet Babaoğlu’nun “Uykusuzluk” Yazısı Üzerine… Bu da benim “Uyku”suzluğum…

Eski “Uyku”larımın Anısına…

Benim de “uyu”duklarım oldu…

Yastığa beş kalalar…

Kafayı koyar koymaz “uyu”malar…

Kalbimin üstündeki mis kokan saçları koklamalar…

Ya yarın yanımda olmazsa diye sıkıca sarılmalar…

Gece yarısı korkudan annesi yerine bana sarılan küçücük kollar…

Burnumun ucundaki kokusundan huzurla bayılmalar…

O olduktan sonra dünya yansa umurumda olmazlar…

Sonra “uyu”yamadıklarım oldu…

Ve bir gece sonra “uyu”yamayıp dün geceyi hatırlamalar…

İki gün oldu hala “uyu”yamıyorumlar…

“Uyu”yamamalarımda ağlamalar…

Gözyaşlarımdan uyanmalar…

Uykuda da ağlanır mılar…

Bir ay geçti, nasıl da ölücesine “uyu”yormuşumlar…

Sarıldığım yastığa onun adını koymalar…

Çaresizlikten yatağa onun parfümünü sıkmalar…

İçinde adı geçen beddualar…

Beynim sevmese de kalbim seviyorlar…

Ya bir daha “uyu”yamayacaksamlar…

Benim de “uyu”duklarım oldu…

“Uyu”duğunuz gecelerin şerefine…

%d blogcu bunu beğendi: